hep söyenirdi... | "Üstü Kalsın"ların Toplamı #2

  "Bazı duygular olur. Bir kaç saniyeliğine hisseder ve her şeyin anlamını yitirmesine şahit olursunuz. O duygu o kadar ağır, ağır olduğu kadar hafif ve nefes kesici bir duygu ki, onu yalnızca Tanrının ruhundan geldiğini hatırlayanlar deneyimleye bilir. Ben bu duyguyu nasıl ve neden hiss ettiğimi bilmem. Hiç bir zaman da bilemedim...." diye not aldı Umut. Kendini tatmin ettikten sonra gelen pişmanlık duygusunu bastırmak için not yazdığı kalın bir defteri vardı ve dolmak üzereydi. Eh... işte insanoğlu... Pişmanlıklarımız hayatlarımız kadar kısa, hafızamız da bir kuşunki gibi zayıftır bizim.

  Umut babasının süper kahraman olmadığını anladığı yaştaydı. Neyse ki, babasının süper kahraman olduğuna hiç inanmamıştı. Sorun babasında mıydı? Belki de Umut bir süper kahramanın kendisi gibi bir çocuğun dünyaya gelmesine sebep olacağına inanmıyordu.  Tam aksine, babasına benzemeği hiç istemezdi. "Gittikçe babana benziyorsun" sözü onu korkutmuştu hep.

  Hep söylenirdi babası. Kapıyı, ışığı açık bırakınca söylenirdi. Hava sıcak olunca söylenirdi. Soğuk olunca da söylenirdi. Hep söylenirdi işte. Umut bu huyundan nefret ederdi babasının... Bu yüzden hep babasının yaptıklarının aksini yapmaya, düşündüklerinin aksini düşünmeye ve inandıklarının aksine inanmaya çalıştı. Ha.. bir de Umut, babasının hep söylenmesiyle ilgili her zaman söylenirdi.

Umut

Yorum Gönderme

0 Yorumlar