Umut Işıkları | Geri Dönüş ve Notlar 1

Yorgunum. Çok. Gökyüzüne umutla bakmaktan kör oluyor gözlerim. Kalbim daralıyor, mahvoluyor yüreğim, yok oluyorum bu şiddetli seslerin arasında, sonsuzlukta kayboluyorum adeta. Değersiz hissettiriyor. Korkularınızla yüzleşmekten korkuyorsanız, acınızı ve sevinçinizi hep kendinizle paylaşmaya mahkümsünüz. Pek fazla sevinmezsiniz zaten, payınıza düşen hep acı…
Ağır mı acıyı tek taşımak? Çok ağır, güvensizliğin her yerde hüküm sürdüğü bu devirde güvenebileceğiniz biri yoksa hele...

Yalnızca kendini seviyor her kes. Hayvani hissler dediğimiz şeyin, insanlığı tanımlaması kadar doğal olarak...

En küçük bir çıkar için hançer boğaza dayanıyor bazen. Ölümle yüz yüzeyiz. Anlayamamak. Sorunumuz bir birimizi anladığımız halde, her kesin aynı olduğunu ve güzenilir olabileceğini anlamamak.

Çözüm mü? Gözlerinizi kapatın,bir anlık kendinizi düşünün, açın tekrar gözlerinizi. Gözlerime bakın şimdi.

Arkadaş olalım mı?


shirinlia

Belki uyanırız bir sabah gözlerimiz yaşlı...


Yorum Gönderme

0 Yorumlar